shilpaprasanth_

never wanted perfect but real..

Grid View
List View
Reposts
  • shilpaprasanth_ 53w

    മഴയിറങ്ങിപ്പോയ
    ജനൽവഴികളിലേയ്ക്ക്
    ഇടറിയെത്തുന്ന
    കടലിരമ്പങ്ങൾക്ക് കാതോർത്തിരിക്കവേയാണ്
    മുഖവുരകളില്ലാതെ
    അയാൾ പടി കയറി വന്നത്...

    മഴ പൊഴിയും പോലെ
    കടലിരമ്പും പോലെ
    മരണത്തിനുമപ്പുറത്തേയ്ക്ക്
    നീണ്ടു പോവുന്ന പ്രണയത്തിന്റെ
    കരളു നോവുന്ന
    കഥ പറഞ്ഞത്...

    അവളെ
    ഉത്തരാ എന്ന്
    നീട്ടി വിളിച്ചത്...

    അയാൾക്കപ്പോൾ
    നേർത്ത
    കടലുപ്പ് മണമായിരുന്നു...
    കനത്ത നെഞ്ചിലെ രോമക്കാടുകളിൽ
    കടൽക്കാറ്റുകൾ
    കുരുങ്ങിക്കിടന്നിരുന്നു...
    തിരയടിയ്ക്കാത്ത സമുദ്രങ്ങൾ പോലെ
    മിഴികളിൽ
    പ്രണയം തുളുമ്പി നിന്നിരുന്നു...

    പ്രണയം തീണ്ടിയടഞ്ഞ കണ്ണുകൾ
    തുറക്കാതെ
    അവളയാളോട് ചേർന്ന് നിന്നു...
    അയാളെ കേട്ടു നിന്നു...

    പിന്നെ...
    കടലു മോഹിച്ചൊഴുകുന്ന
    പുഴ പോലെ
    ഒഴുകിയൊഴുകി
    കഥയിലെവിടെയോ
    തങ്ങി നിന്നു...

    കഥ കഴിഞ്ഞതും
    മഴയിറങ്ങിപ്പോയ
    വഴികളിലേയ്ക്ക്
    അയാളിറങ്ങിപ്പോയതും
    അവളറിഞ്ഞില്ല..
    കഥയിലെവിടെയോ
    സ്വയമറിയാതെ
    കുരുങ്ങി നിൽക്കയാണവളെന്നത്
    അയാളുമറിഞ്ഞില്ല..

    ഇരുളു പൂക്കുന്ന
    ചില്ലകളിലൊന്നിനെ
    നിലവുദിയ്ക്കുന്ന
    ചിരി കൊണ്ടു താഴ്ത്തി
    ഇനിയുമയാൾ വരും..
    കഥകൾ പറയും...
    കടലു മോഹിച്ചവൾ
    ഒഴുകിത്തുടങ്ങും...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 69w

    എത്രയേറെ വഴികൾ
    തെറ്റിപ്പോയെന്ന് ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടാവണം
    ഒരുവൻ
    ആത്‍മഹത്യയുടെ
    വഴിവരമ്പുകളിലേയ്ക്ക്
    കാലുകളമർത്തി
    നടന്നു തുടങ്ങുന്നുണ്ടാവുക..

    എത്ര വട്ടം
    എത്രയേറെ വാതിലുകളിൽ
    തട്ടി വിളിച്ചതിന്റെ
    തഴമ്പു പാടുകൾ
    അവന്റെ കൈകളിൽ
    മുഴച്ചു നിന്നിട്ടുണ്ടാവണം..

    എത്ര ചിരികളവനെ
    തൊട്ടു നോക്കാതെ
    കടന്നു പോയിരിയ്ക്കണം..
    എത്രമേൽ ആരവങ്ങളിലും
    അവനത്രമേൽ ഒറ്റയായിരുന്നിരിയ്ക്കണം..

    എത്രയോ വട്ടം
    പറയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും
    ആർക്കുമാർക്കും മനസിലാവാതെ
    പോയൊരു
    നോവിന്റെ കവിത,
    ഹൃദയത്തിലപ്പോഴും
    തെളിഞ്ഞു നിൽപ്പുണ്ടാവണം..

    ഓർത്തു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ...

    വേറെയെന്തൊക്കെ വഴികളുണ്ടായിരുന്നെന്ന്
    നമ്മൾ ആത്‍മഗതം പറയുമ്പോഴും,
    എത്രയേറെ വഴികളവൻ
    ഒറ്റയ്ക്ക്
    ശ്രമിച്ചു തോറ്റിട്ടുണ്ടാവണം..

    അത്രയേറെ രാത്രികളുടെ
    കറുപ്പുകളോട്
    കലഹിച്ചു ജയിച്ചിട്ടു
    തന്നെയാവണം
    ഇതാണെന്റെ ശരിയെന്ന്
    ഇത് മാത്രമാണെന്റെ വഴിയെന്ന്
    അവൻ അവനെത്തന്നെ
    പറഞ്ഞു വിശ്വസിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാവുക...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 71w

    #malsaram
    #malayalam
    #premalekhanam


    എന്റേതും കൂടിയായ നിനക്ക്,
    നിന്റേതും കൂടിയായ
    ഞാൻ.....

    Read More

    പ്രേമലേഖനം...

    നിനക്കെഴുതാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ
    ഞാൻ
    പിന്നെയും
    എന്റെ ഉടൽച്ചൂടുകളിൽ
    നീയെഴുതിയിട്ട
    പ്രണയലേഖനങ്ങളെ
    വായിച്ചെടുക്കുകയാണ്..

    ഇടം കഴുത്തിലെ
    വയലറ്റ് തിണർപ്പുകൾ,
    എനിയ്ക്കെന്നുമേറ്റവും
    പ്രിയപ്പെട്ടവളേ എന്ന
    അഭിസംബോധനകളായി
    തർജ്ജമപ്പെടുത്തുകയാണ്..

    എന്റെ ഉടൽഭൂമികളിൽ
    നീ പെയ്തു നിറച്ചെത്ര
    കടൽ നീലയാഴങ്ങൾ...

    നിനക്കെഴുതുമ്പോൾ
    വാക്കുകൾ മതിയാവുന്നില്ലെന്നും
    മഷിക്കുപ്പി
    വറ്റിപ്പോകുന്നുവെന്നും
    കള്ളം പറഞ്ഞു ഞാൻ
    വാക്കുകളേക്കാൾ
    തീവ്രതയേറിയ
    ചുംബനങ്ങളുടെ ഭാഷകൾ
    കടമെടുക്കുന്നു...

    നിന്നെ ഞാൻ
    പ്രണയമേയെന്ന്
    വിളിക്കുന്നു...

    ഉയിരിന്റെ,
    ഉടലിന്റെയും
    ലഹരിയാണെന്ന്
    കവിത പാടുന്നു...

    ഹൃദയമെന്നെഴുതി
    നിർത്തുന്നു...

    പ്രണയമെഴുതുവാൻ
    ചുംബനങ്ങളേക്കാൾ
    നല്ല
    ഭാഷയില്ലെന്ന്
    ഒപ്പു വെയ്ക്കുന്നു...

    നിന്റെ പ്രണയലേഖനങ്ങളെ
    പിന്നെയും പിന്നെയും
    വായിച്ചെടുക്കുന്നു...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 71w

    #malayalam #malayalamkavithakal

    ഇനി പറയൂ...
    എന്നെ ഓർമ്മിക്കുവാൻ
    നിങ്ങളെന്നോട് ചേർത്ത് വെച്ചത്
    എന്തൊക്കെയാണ്....

    Read More

    അവരുടെ,
    പുഴ പോലെയൊഴുകുന്ന
    ചിരികൾ...

    വഴി നീളെ,
    പല നിറങ്ങളിൽ
    വിടർന്നു നിന്നിരുന്ന
    കടലാസു പൂവുകൾ...

    മതിലുകളിൽ
    പടർന്നു പന്തലിച്ച
    വെറ്റില വള്ളികൾ..

    കിളിയൊച്ചകൾ...
    അരിമുല്ലപ്പൂമണം...

    കറുത്ത തുകൽപ്പട്ട കെട്ടിയ
    വെളുത്ത നായ്ക്കുട്ടി..

    ഓർത്തെടുക്കുവാൻ
    ഒരുപാടൊരുപാടുണ്ടായിരുന്നു..

    എന്നിട്ടും,
    അവരെയോർക്കുമ്പഴെപ്പോഴും
    ഉള്ളിലൊരു ചെറിമരം മാത്രം
    ഇളം പിങ്ക് നിറങ്ങളിൽ
    പൂക്കൾ പൊഴിച്ചു നിന്നു..

    ഇന്നലെ രാത്രി
    അവർ മരിച്ചു പോയി..

    മരിച്ചു പോയെന്ന്
    വിളിച്ചറിയിച്ചവനോട്
    ഒന്നും ചോദിക്കാനില്ലാതെ
    അവരുടെ ചെറിമരങ്ങൾക്കിനിയാര്
    വെള്ളമൊഴിയ്ക്കുമെന്ന്
    വെറുതേ
    ചോദിച്ചു വെച്ചു...

    അവനൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..
    ഞാനും..

    ഇടയ്ക്കെപ്പഴോ
    അവരുടെ ഗർഭപാത്രത്തിന്റെ
    ചുവരുകളിലാരോ
    അർബുദത്തിന്റെ ചെറിമരത്തയ്യുകൾ
    നട്ടു വെച്ചതും,
    തളിർത്തും പടർന്നും
    വേരുകളാഴ്ത്തിയും
    അവരെ തളർത്തിയതും,
    പൂത്തും കായ്ച്ചും പഴുപ്പേറിയും
    നില തെറ്റിച്ചതും,
    വേദനകളുടെ വേനൽച്ചൂടുകൾ
    അവർ നട്ട പച്ചപ്പുകളെ
    കരിച്ചുണക്കിയതും,
    അവരപ്പോഴും ചിരിച്ചതും,
    ഇത്തിരി നേരത്തേയ്ക്ക്
    ഓർത്തു നിൽക്കുക മാത്രം ചെയ്തു..

    ഓർമ്മകളിലൊരു ചെറിമരം
    രാത്രി മുഴുവനും
    ചില്ലകളാട്ടി നിന്നു..

    ചില മനുഷ്യരെ നമ്മളിങ്ങനെ
    ചിലതിനോട് മാത്രം
    ചേർത്ത് വെയ്ക്കും..
    ചിലത് കാണുമ്പഴൊക്കെയും
    നമ്മൾ ചില മനുഷ്യരെ
    ഓർത്തെടുക്കും..

    ഒരാളെ ഓർത്തു വെയ്ക്കുകയെന്നാൽ
    എന്തിനോടൊക്കെയോ
    ചേർത്തു വെയ്ക്കുക
    എന്നതും കൂടിയായിരിയ്ക്കുമല്ലേ...

    ഓർമകളിലേയ്ക്ക് നാം
    പണിതു വെയ്ക്കുന്ന
    എളുപ്പവഴികൾ..

    ചിലരെന്നാൽ
    ചിലതായി മാറുന്നതിന്
    വേറെന്താണ്
    കാരണങ്ങളായുണ്ടായിരിക്കുക...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 72w

    നീയിപ്പോൾ
    കായലിനക്കരെ,
    ചെരിഞ്ഞു വീഴുന്ന
    വെയിൽച്ചീളുകൾ നോക്കി
    കവിതകൾ നെയ്യുകയായിരിയ്ക്കും..

    ഞാനോ..
    ഇക്കരെ
    പാതിയും തുറന്നിട്ട വാതിലിനപ്പുറം
    പടർന്നു പന്തലിച്ച
    ലക്ഷ്മിതരുച്ചില്ലകളിൽ
    മഞ്ഞു വീഴുന്നതും നോക്കി
    വെറുതേ വെറുതേയിങ്ങനെ..

    എഴുതിത്തീരുമ്പോൾ,
    നിന്റെ വരികളുടെ
    വെയിൽച്ചൂടിൽ
    എന്റെ മഞ്ഞുകാലങ്ങൾ
    ഉരുകി ഒലിയ്ക്കും..

    നമുക്കിടയിലൊരു
    പ്രളയകാലം
    മുറിച്ചു നീന്തുവാനാവാത്ത
    ജലപ്പാളിയാലൊരു
    മതിൽ തീർത്തു വെയ്ക്കും..

    പരസ്പരം കാണാതെ
    പരസ്പരമോർമ്മിച്ച്
    രണ്ടു വൈരുധ്യങ്ങളായി
    നാം
    എനിയ്ക്കും നിനക്കുമെന്ന്
    കവിതകൾ
    തുന്നിക്കൊണ്ടേയിരിയ്ക്കും...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 72w

    ഒറ്റയാവുന്നു...

    എന്തിനെന്നറിയാതെ
    ഒരു കുഞ്ഞു നോവു വന്നുള്ളം
    തൊട്ടു തൊട്ടു നിൽക്കുന്നു..

    പതിയവേ
    ഞാനൊരു പക്ഷിയാവുന്നു..

    വെളിച്ചങ്ങളൊക്കെയും
    അടച്ചു കൊളുത്തിട്ട്,
    അരിച്ചിറങ്ങുന്ന
    ഇരുട്ടിൻ തണുപ്പത്ത്,
    പൊഴിഞ്ഞു പോയൊരു
    തൂവലോർമ്മകളിൽ
    സ്വയം പിടഞ്ഞേതോ
    വിഷാദ മുട്ടകൾക്കടയിരിയ്ക്കുന്നു..

    വിരിഞ്ഞിറങ്ങുന്ന
    കിളിക്കുറുകലുകളുടെ
    പതുത്ത തൂവലുകൾ
    സ്വപ്നപ്പെടാതെ,
    കരളു കൊത്തുന്ന
    കൊക്കുകളുടെ മൂർച്ചകൾ
    ദുഃസ്വപ്‌നം
    കണ്ടുറങ്ങാതിരിയ്ക്കുന്നു..

    എനിയ്ക്കെന്നെ നഷ്ടമാവുന്നു..

    ഞാനൊറ്റയാവുന്നു..
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 75w

    ഇന്നലെ നിങ്ങളെന്നോട്
    ക്ഷോഭിച്ചിരുന്നുവല്ലേ...
    ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
    ഞാനപ്പോൾ
    കടലു കാണുന്ന സായന്തനങ്ങളെ
    ഓർക്കുകയായിരുന്നു..

    എനിയ്ക്ക് നൊന്തതേയില്ലല്ലോ...
    പിന്നെയും
    നിങ്ങളെന്തിനാണിങ്ങനെ
    ക്ഷമയിരക്കുന്നത്..
    ഇത് പതിവില്ലാത്തതാണല്ലോ..

    മുടിയിഴ ചുഴറ്റി വലിച്ചിരുന്നെന്നോ...
    ഇല്ലില്ല...
    തണുത്ത കടൽക്കാറ്റ്
    ഉമ്മകൾ വെച്ചുലച്ചതായിരുന്നില്ലേ...

    വേദനപ്പെട്ട് കരഞ്ഞതല്ലെന്നേ...
    അസ്തമയങ്ങളെ കണ്ടിരിയ്ക്കുമ്പോൾ
    ഞാനൊരു കടലായി മാറുമെന്നും
    ഉള്ളിലെ തിരമാലകൾ
    കണ്ണുകളിൽ
    വന്നെത്തി നോക്കാറുണ്ടെന്നും
    നിങ്ങളറിയാതെ പോയിട്ടല്ലേ...

    വെറുപ്പിന്റെ കൈത്തള്ളലിൽ
    വേച്ചു വീണതല്ലല്ലോ..
    തിരകളെപ്പഴും പറയുന്ന
    കടലാഴങ്ങളുടെ കഥകളിൽ
    വശ്യതപ്പെട്ടു ഞാൻ
    സ്വയമിറങ്ങിപ്പോയതാണല്ലോ..

    തൊണ്ടക്കുഴിയിലമർത്തിപ്പിടിച്ചെന്നെ
    ശ്വാസം മുട്ടിച്ചെന്നോ...
    എന്നിലൊരു വിയർപ്പിന്റെ പുഴ
    ഉറവകൊണ്ടൊഴുകി നിറഞ്ഞെന്നോ...

    എന്തൊരു തമാശയാണിത്...

    ഞാനപ്പോൾ സ്വർണമീനുകൾക്കൊപ്പം
    നീന്തുകയായിരുന്നില്ലേ...
    പവിഴപ്പുറ്റുകളിൽ തൊട്ടു തലോടി,
    മുത്തുച്ചിപ്പികളെ ചുംബിച്ചുണർത്തി
    അത്രമേൽ സ്വച്ഛമായ്
    ഒഴുകി അലയുകയായിരുന്നില്ലേ..

    കണ്ണുകൾ തുറക്കാത്തതെന്താണെന്നോ..
    കയറി വരാത്തതെന്താണെന്നോ..
    ഞാനിത്തിരി നേരം കൂടിയീ
    കടലിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ,
    നനുത്ത ഇളം ചൂടിൽ,
    കണ്ണുകളടച്ച്..
    ഭാരങ്ങളില്ലാതെ..
    വേദനകളില്ലാതെ..
    ദുസ്വപ്നങ്ങളേതുമില്ലാതെ..
    ഓളങ്ങളുടെ തൊട്ടിൽത്താരാട്ടിൽ
    മതിമറന്നൊന്നുറങ്ങിയെഴുന്നേൽക്കട്ടെ...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 75w

    സഖീ...
    എനിയ്ക്കൊന്നടുത്തിരിയ്ക്കണം.
    ഒരുമിച്ചൊരു നിലാവ് കാണണം.

    എന്തെങ്കിലും പറയൂവെന്ന് നീ
    പറഞ്ഞു തീരുമ്പഴേയ്ക്കും
    കൊടും തണുപ്പിന്റെ
    ശൈത്യ രാത്രികളിലേയ്ക്ക്
    പുതപ്പുകളില്ലാതെ
    ഉപേക്ഷിയ്ക്കപ്പെടുന്നൊരുവളുടെ
    കഥ പറയണം..
    ഒന്നു കരയണം..

    ഒന്നും പറയാതെ നീയെന്റെ
    കയ്യൊന്നമർത്തി പിടിയ്ക്കുമായിരിയ്ക്കും..
    ഒരുപാട് നേരത്തേയ്ക്കെന്നെ നീ നിന്നോട്
    ചേർത്ത് നിർത്തുമായിരിയ്ക്കും..

    അകലെയല്ലാതേതോ
    മഞ്ഞു താഴ്‌വരകളിൽ
    പൊടുന്നനേ
    രണ്ടു വയലറ്റ് പൂവുകൾ
    വിരിഞ്ഞു നിന്നേക്കാം..
    നമ്മൾ ചിരിച്ചേക്കാം...

    സഖീ..
    എനിയ്ക്കൊന്നടുത്തിരിയ്ക്കണം..
    എന്റെ നെഞ്ചിലെ കനലിലൊരു
    പുഴയൊഴുക്കണം..
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 76w

    പെയ്യട്ടെ....

    #malayalam

    Read More

    ഇന്ന് പിന്നെയും മഴ പെയ്തു..

    നനുത്ത വെയിൽനാളങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
    ചാഞ്ഞും ചെരിഞ്ഞും
    ഒരുപാട് നേരം...

    കുറുക്കന്റെ കല്യാണമെന്നാരോ
    കളിചിരിയ്ക്കുന്നു..

    ഇടയിലൊരു നെടുവീർപ്പ്
    പറയാതെ പറയുന്നുണ്ട്..
    പെയ്യട്ടെ..
    നമുക്കറിയാത്തതല്ലല്ലോ..

    ഉള്ളിലെ മഴക്കരച്ചിലുകളെത്രയോ വട്ടം
    നമ്മൾ
    നിറഞ്ഞ വെയിൽച്ചിരികളിൽ
    മറച്ചിരിയ്ക്കുന്നു...
    ©shilpaprasanth_

  • shilpaprasanth_ 76w

    പാലിയ്ക്കാൻ കഴിയുമെന്നുറപ്പില്ലെങ്കിൽ
    നിങ്ങളൊരിയ്ക്കലുമൊരാൾക്കും
    സ്നേഹിയ്ക്കാമെന്ന്
    വാക്ക് നൽകരുത്.

    ഈ നിമിഷത്തിനപ്പുറം,
    ഈ രാത്രിയ്ക്കുമപ്പുറം,
    ദാ... ഈ മഴയൊന്ന്
    പെയ്തു തോരുന്നതിനപ്പുറം,
    നിങ്ങളൊരു കാറ്റു പോലവരിൽ
    പടർന്നേക്കുമെന്നും..
    ഉള്ളിലെ
    നോവിന്റെ ഇലകളെയൊക്കെയും
    ഉതിർത്തിട്ടേയ്ക്കുമെന്നും..
    ചേർത്ത് പിടിച്ചേയ്ക്കുമെന്നുമവർ
    ഓർത്തോർത്തിരിയ്ക്കും.

    ഒരിയ്ക്കലെന്നെങ്കിലും
    സ്നേഹിയ്ക്കപ്പെടുമെന്നും,
    വസന്തകാലം പോലെ
    നിറഞ്ഞു പൂക്കാമെന്നും,
    ഒരിത്തിരിത്തേനിന്റെ മധുരത്തിൽ,
    ജീവിതമത്രമേൽ
    സുന്ദരമായിരിയ്ക്കാമെന്നും,
    എപ്പോഴുമെപ്പോഴും
    സ്വപ്നപ്പെട്ടേയവർ,
    നിങ്ങളാലൊരിയ്ക്കൽ പോലും
    സ്നേഹിയ്ക്കപ്പെടാതെ
    മരിച്ചു പോവും...

    പ്രിയപ്പെട്ട മനുഷ്യരേ..
    പാലിയ്ക്കാൻ കഴിയുമെന്നുറപ്പില്ലെങ്കിൽ
    സ്നേഹിയ്ക്കാമെന്ന് നിങ്ങൾ
    വാക്ക് നൽകരുത്..
    ©shilpaprasanth_